• spontanicznie

    Zupełnie inaczej mają się sprawy z rozwojem duchowym, którego stan okresliłabym jako bliski analfabetyzmowi. Zdumiewająco wielu ludzi i to niezależnie od poziomu wykształcenia i stopnia inteligencji posługuje się prostymi, żeby nie powiedzieć prostackimi kryteriami podziału na dobro i zło: moje (rasa, narodowość, kultura, religia, system wartości, uczucia, gusty, poglądy wreszcie) jest dobre, wszystko inne zasługuje na lekceważenie, odrzucenie albo zwalczanie jako złe i obce.Ze względu na precyzję wolałabym oddzielić bullying od mobbingu, bo są to zupełnie odmienne problemy (na co kilka osób zwróciło już chyba uwagę). Wredny szef to zwykły bullying, może być dotkliwy i grozić utratą pracy, ale psychicznie nie jest aż tak wykańczający jeśli delikwent ma wsparcie u innych pracowników (nawet ciche) lub rodziny. Mobbing od słowa mob – tłum, tłuszcza, to jest gnojenie przez otoczenie, współpracowników, sąsiadów, uczniów, które sprawia że człowiek czuje się osaczony jak zwierzę i czasem kończy się depresją a nawet samobójstwem. Nawet przykład podany przez autorkę to bullying. Nie lekceważę go, ale łatwiej dotrzeć do ludzi i powiedzieć szef jest be i nagi i to co robi jest brzydkie, niż przeciwstawić się mobbingowi. Pracowałam przed laty jako kelnerka w bardzo dobrej restauracji; szef był bardzo wymagającym pedantem. Nagle, nie wiadomo dlaczego, popadłam w niełaskę i krytykowana ze wszystkich stron, wkrótce nie byłam w stanie przyjąć bezbłędnie prostego zamówienia. Musiałam odejść, wolałam nie czekać na załamanie nerwowe. Pół roku później wróciłam i od razu sprowokowałam trwajacą całą prawie noc rozmowę z wszechwładnym szefem przy dużej ilosci wina, podczas której szczerze powiedziałam mu o wszystkim, co od dawna leżało mi na sercu. Dowiedział się, że w czasie poprzedzającym moje odejście krytyka odczuwana jako szykany stopniowo odbierała mi wiarę we własne możliwości, aż w końcu większość mojej energii psychicznej pochłaniały wściekłość i poczucie krzywdy – uczucia odbierające sen, apetyt i wszelką przyjemność z pracy. Moje myśli krążyły obsesyjnie wokół jednego: za wszelką cenę pracować bezbłędnie, nie dawać okazji do szyderstw i zjadliwych uwag. Niestety, efekty okazały się dokładnie odwrotne od zamierzonych. Mimo – czy może właśnie z powodu potężnej presji, która sama sobie narzuciłam, byłam bezsilna, w końcu nie widziałam innej alternatywy jak odejście. Poczułam się pokonana, choć wtedy rok życia oddałabym za sposób na opanowanie nerwów i przezwyciężenie wewnętrznego impasu uniemożliwiającego koncentrację. Ta niełatwa na początku rozmowa okazała się przełomem. Pamiętam, że słuchał z pełną niedowierzania uwagą kompletnie zaskoczony moimi słowami. Nad ranem zmienił o mnie opinię uznając, że jestem w porządku. Pracowałam tam później jeszcze przez pięć lat z najlepszym szefem, jakiego można sobie wyobrazić. Wobec innych pozostał sobą, nadal budząc postrach, ale dla mnie stał się odtąd wyrozumiały i dobry, przestał karać za błędy (które zresztą zdarzały się coraz rzadziej) swoimi typowymi zwalającymi z nóg uwagami. Tylko raz w życiu udało mi się zmienić wrednego szefa w ideał.

    Znalezione obrazy dla zapytania mobbing przykłady

    W przypadku mobbingu prostego   klimatyzacja Ursynów jest łatwiej. Czasem wystarczy rzucona na luzie uwaga, jak w przypadku koleżanki mającej w zwyczaju krytykować wszystko i wszystkich. Z niewinną miną powiedziałam z uśmiechem: możesz to widzieć pozytywnie, im gorsi są inni, tym lepiej wypadasz na ich tle. Odpowiedzią był pąsowy rumieniec i dwa sztylety w spojrzeniu. Przez wiele lat bałam sie panicznie zjadliwych werbalnych napaści. Zwykle reagowałam zgodnie z powszechnie obowiązującym wzorcem postępowania, nakazującym odpłacać pięknym za nadobne. Dziś uważam, że atak jest najlepszą formą obrony tylko wtedy, kiedy zależy nam na wojnie – gwarancja powodzenia jest niemal stuprocentowa. Zauważyłam przy okazji, że w praktyce najczęściej stosowany jest zmodyfikowany nieco kodeks Hammurabiego: za jedno oko nalepiej obydwa, za jeden ząb – wszystkie. Zeby raz na zawsze dać nauczkę!

    Ta metoda prowadzi jednak tylko do eskalacji przemocy, nie sprawdza się rownież „przełykanie” przykrości, bo brak reakcji prowokuje do zuchwałości.

    W przeszłości często popełniałam ten błąd, miesiącami potrafiłam ze strachu przed konsekwencjami tłumić gniew i poczucie krzywdy. Aż dotarło do mnie wreszcie, że ta droga prowadzi nieuchronnie do katastrofy, bo w końcu kiedyś miarka się przebierała i dochodziło do gwałtownego wybuchu z mojej strony, po którym nie był już możliwy żaden kompromis. Zdecydowałam się więc diametralnie zmienić swoje zachowanie zaczęłam reagować natychmiast, kiedy poczułam się źle traktowana.

    Nie atak, nie nadstawianie drugiego policzka, lecz po prostu mówienie prawdy o własnych odczuciach jest najskuteczniejszą – moim zdaniem – formą obrony.

    Tylko jasno i konkretnie wyrażone przesłanie „nie mów/nie rób tego – to boli“ może skłonić przeciwną stronę do przemyślenia swojego stanowiska i zmiany postępowania. Może, choć też nie zawsze. Zdarza się wprawdzie, że ktoś zawstydzi się i natychmiast przeprosi, jeśli nie zdawał sobie sprawy i nie miał intencji zranienia. Cześciej jednak spontanicznym odruchem bywa kwestionowanie odczuć i oburzenie, któremu towarzyszy lekceważenie dla słabości. To zupełnie tak, jakby uderzywszy czy zraniwszy kogoś zgłaszać pretensje o krwawienie i odczuwanie bólu. Taka reakcja, posiadając zresztą pewną logikę – sprawca bólu przecież nie czuje, choćby zakatowal ofiarę na śmierć – pokazuje rozmiary znieczulicy i stan wiedzy o uczuciowych zależnościach ludzi postrzegających się zwykle jako wrażliwych – niestety, tylko na własną krzywdę.

    Bardziej problem mobbingu wyjaśnia  jest to problem nieradzenia sobie z innością. Inność powoduje lęk i zachowania stadne. Bardzo mnie ciekawi mechanizm i metody przeciwdziałania. Jeśli takie istnieją, poza oczywistą ucieczką.

    Ja przyznam się osobiście nie miałam z tym wiele do czynienia. Trafił się czasem współpracownik-bully, ale dobry szef jest to w stanie załatwić. A do szefów raczej miałam szczęście. W porządnych firmach istnieją na to procedury, firma ma za dużo do stracenia przez złą dynamikę w grupach: cenny czas, talent, albo i reputację jeśli sprawa wyląduje w sądzie. W prasie jest dużo takich historii, ale to raczej wynik transparentności, a nie tego że w Ameryce jest gorzej. Porównując do polskich historii, uważam że jest dużo lepiej. Dobry pracownik to atut a nie zagrożenie dla szefa. Wiele racji ma  że sporo tych lizusowskich zachowań wobec szefów bierze się ze źle zdefiniowanych wymagań i kwalifikacji. Jeśli praca wymaga konkretnych zdolności i pracownik je ma, to nie musi się nikomu podlizywać lub bać. Jeśli kryteria są uznaniowe, a człowiek jest zastępowalny, to robi co może żeby przetrwać.

    Włączając zachowania kobiet wobec męskich szefów i żeńskich małp wobec męskich małp, od czego zrobiło mi się lekko niedobrze

     z tekstu wynika, że utożsamiasz „rozwój duchowy” – który przeciwstawiasz „rozwojowi umysłu” – z próbą obiektywnej oceny człowieka, która to obiektywna ocena jest moim zdaniem jak najbardziej funkcją rozwoju umysłowego. A zatem „rozwój duchowy” o którym piszesz nadal pozostaje niezdefiniowany. Czy mogłabyś sprecyzować, co rozumiesz przez „rozwój duchowy”?


  • Commentaires

    Aucun commentaire pour le moment

    Suivre le flux RSS des commentaires


    Ajouter un commentaire

    Nom / Pseudo :

    E-mail (facultatif) :

    Site Web (facultatif) :

    Commentaire :